Ministranci i lektorzy

Witajcie! Chcę Was gorąco zaprosić, abyście przyłączyli się do wspólnoty Ministrantów istniejącej przy naszej Parafii. Dużo się w tym czasie nauczycie, poznacie wielu przyjaciół, doświadczycie mnóstwa niezapomnianych przygód na wspólnych wyjazdach i spotkaniach. Bycie ministrantem to czas ogromnej radości i rozwijania swoich umiejętności i zdolności. Musicie wiedzieć, że głównym powołaniem ministranta jest przede wszystkim przyjaźń z Bogiem i z ludźmi.

Chłopcy, którzy należą już do naszej wspólnoty nie tylko służą przy ołtarzu, ale bardzo często uprawiają sporty (najczęściej grają w piłkę nożną). Trzeba się przy tej okazji pochwalić, iż odnosimy wiele zwycięstw w turniejach Piłki Nożnej. Ponadto jeździmy na różne wycieczki i pielgrzymki. A raz do roku w czasie wakacji mamy obóz w Zakopanem.

Chciałbym Was zachęcić nie tylko do tego, abyście zasilili swoją obecnością Służbę przy ołtarzu, która jest wyjątkowym i bliskim spotkaniem z samym Jezusem, ale również naszą drużynę piłkarską. Zapraszam wszystkich chłopaków, abyśmy spotkali się ze sobą w sobotę o godz. 9.00 w domu katechetycznym!!! Jak podkreślał Jan Paweł II, bycie ministrantem to wielki zaszczyt, zatem nie ociągajcie się - tylko w najbliższą sobotę dołączcie do naszej grupy.


O NASZEJ WSPÓLNOCIE

W Parafii, największej w naszej opolskiej diecezji, istnieje również wspólnota liturgiczna, licząca sobie 32 ministrantów i lektorów. Są także starsi lektorzy, ale do tej pory nikomu nie udało się podać ich liczby. Lektorzy po prostu są i już. Opiekunem tej prześwietnej garstki chłopaków jest ks. Marek Sobotta. Wielu z Was, którzy czytają te słowa, zastanawiają się, co tacy ministranci z ZWM-u mogą porabiać. Trzeba zatem powiedzieć, że mogą poszczycić się tym, że w tym co robią są naprawdę dobrzy. Znają się na ciężkim rzemiośle posługiwania na Mszach św., nabożeństwach i wszelkich innych sprawach związanych z liturgią. No i oczywiście wszystko to robią bezinteresownie nie chcąc w zamian nic jak tylko: czekolad, cukierków, paczek na Mikołaja, wspólnych wyjazdów, grania w piłkę, w tenisa stołowego i oczywiście tego co najważniejsze – wyjazdu na parafialny obóz do Zakopanego. Jeśli ktoś myśli, że z tym obozem to „ściema” to niech przeczyta sobie relacyjkę z jednego z obozów.
Tamte wakacje były dla nas wspaniałym przeżyciem. Dla nas, czyli 22 ministrantów. Po wyczerpującej podróży pociągiem przybyliśmy do Zakopanego rankiem w poniedziałek 5 .07. Na stacji czekał na nas pan Gienek (nasz zaprzyjaźniony kierowca busa), który zawiózł nas do Olczy, gdzie spędziliśmy „morderczy” tydzień wałęsając się po górkach i codziennie zdobywając grań Krupówek ze słynnym schroniskiem Mc Donald. Jak przystało na prawdziwych mieszczuchów skoro południe wyruszyliśmy pierwszego dnia, aby zobaczyć gdzie Adam Małysz skakał podczas zimowego Pucharu Świata – Wielka Krokiew. Tak było pierwszego dnia, a potem to już jakoś leciało. Pobudka o godz. 8.00, dobr śniadanko i wymarsz zasadniczo w góry albo doliny.. podczas naszego wakacyjnego wałęsania udało nam się zdobyć: Giewont (1894m.n.p.m), Gęsią Szyję (1490m.n.p.m), Rusinową Polanę, gdzie na Jaworzynie byliśmy u Królowej Tatr, dotarliśmy do Doliny Kościelsikiej z jej niezliczonymi jaskiniami (trzeba napisać, że nie wszystkie chłopaki z miasta miały odwagę przejść np. Jaskinię Mylną). Przejechaliśmy całą Dolinę Chochołowska traktorem przerobionym na lokomotywę. Bardziej odważni wdrapali się na Świnicę (2301m.n.p.m) – było na co popatrzeć, no i jak na prawdziwych turystów przystało wjechaliśmy kolejką na Kasprowy Wierch i przez Murowaniec zeszliśmy do domu. Oczywiście nie zabrakło nas na Gubałówce, gdzie oczywiście też zdobyliśmy ją korzystając z Polskich Kolei Liniowych.
Wiele można byłoby jeszcze pisać o tym co robiliśmy, ale jedno jest pewne za rok, też tam będziemy.


PATRON MINISTRANTÓW

Dominik Savio został ochrzczony w dniu narodzin. Jego rodzicami byli: Karol Savio - rzemieślnik i Brygida Gajato - wiejska krawcowa. Niebawem ojciec wraz z rodziną przeniósł się do wioski Murialdo. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Już w wieku 5 lat służył do Mszy Świętej. Znaczna odległość do kościoła oraz trudne warunki pogodowe nie przeszkadzały mu w posłudze oraz modlitwie. Zapytany czy nie boi się chodzić sam tak daleko, odpowiedział: „Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maria Panna i mój Anioł Stróż”. Dnia 8 kwietnia 1849 r. w Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt odwagi, gdyż w owych czasach panowało przekonanie, że do sakramentów pokuty i ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym.

Z okazji pierwszej Komunii św. Dominik Savio napisał w książce do nabożeństwa następujące postanowienia:
1. Będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik.
2. Będę święcił dzień święty.
3. Moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja.
4. Raczej umrę niż zgrzeszę.

Dominik Savio pewnego dnia po generalnej spowiedzi i po Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: „Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech.” W wieku 12 lat został przyjęty przez św. Jana Bosko do oratorium na Valdocco. W 1856 r. wraz z kilkoma przyjaciółmi założył Towarzystwo Niepokalanej, grupę chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Dominik był znany w Oratorium jako osoba gorliwie praktykująca i nie zaniedbująca okazji do modlitwy. Otrzymał dar kontemplacji, ekstazy i inne nadprzyrodzone dary. Późną jesienią 1856 roku, Dominik Savio zaczął chorować. Jan Bosko wezwał lekarza, który stwierdził bardzo zaawansowaną chorobę płuc. Kiedy Dominik żegnał Jana Bosko i kolegów, ze łzami w oczach powiedział: „Ja już tu nie wrócę.” - tak też się stało. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami Świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć, chłopiec zawołał: „Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!”, po czym zmarł.

Wszystkich chłopców, którzy pragną służyć przy ołtarzy Jezusa zapraszam, by zasilili szeregi „Armii Pana”.
Jako mundur - dostaną sutannę i komżę, jako broń - Pismo Święte, ich tarczą – Maryja, a będą walczyć pod sztandarem Jezusa Chrystusa. Zapraszam do przyjścia na zbiórkę w każdą sobotę o godz. 9.00 w Domu Katechetycznym.
 
Ministranci - Młodzi Przyjaciele Jezusa! -Podczas liturgii jesteście kimś o wiele więcej nie tylko zwykłymi pomocnikami księdza. Jesteście przede wszystkim sługami Jezusa Chrystusa, odwiecznego i Najwyższego Kapłana. W ten sposób, drodzy ministranci, jesteście szczególnie powołani, by być młodymi przyjaciółmi Jezusa.
Starajcie się także, aby wasza posługa nie ograniczała się tylko do kościoła. Niech promieniuje ona w Waszym życiu codziennym: w szkole, w rodzinie i we wszystkich tych miejscach, gdzie będziecie. A w tym wszystkim, w Waszej sumiennej służbie i w codziennym wypełnianiu obowiązków niech błogosławi Wam i Waszym rodzicom, rodzeństwu Zmartwychwstały Chrystus Pan.