IŚĆ, ZOSTAJĄC W DOMU

Srebrna 13 wyrusza na pielgrzymi szlak, by przez 6 dni przeżywać swoiste rekolekcje w drodze ku Jasnej Górze. Wszystkich tych, którzy z różnych przyczyn nie mogli podjąć tej drogi, zachęcamy do duchowego włączenia się w pielgrzymowanie, by każdy dzień przeżywali w konkretnej, wybranej przez siebie intencji (wynagradzającej, błagalnej, czy dziękczynnej), by uczestniczyli w Eucharystii, która stanowi centrum każdego dnia pielgrzymki, by przyjmowali Komunię Świętą (lub pomodlili się wzbudzając w sercu pragnienie przyjęcia Pana Jezusa w Komunii Świętej Duchowej, jeśli nie mogą przystąpić do stołu Pańskiego).

Ponadto Duchowi Pielgrzymi mogą realizować dowolne i dodatkowe postanowienia (modlitwa: różaniec, Anioł Pański, czytanie Pisma Św., adoracja Najświętszego Sakramentu, Koronka do Miłosierdzia Bożego; praktyki ascetyczne: post, wyrzeczenie; pomocy osobom potrzebującym oraz innych form miłości bliźniego). Każdy z Duchowych Pielgrzymów może ofiarować swoją spowiedź, cierpienia i codzienne prace w intencji pielgrzymki oraz swojego pielgrzymowania. Zachęcamy również, w miarę możliwości, do udziału w Mszy św. w Kamieniu Śląskim – w poniedziałek o godz. 17.00, na Górze św. Anny – we wtorek o godz. 14.00, a przede wszystkim na Jasnej Górze – w sobotę o godz. 10.30.

Duchowe Pielgrzymowanie zależy od samych pielgrzymów duchowych, zatem wśród wymienionych powyżej propozycji form Duchowego Pielgrzymowania każdy z Was niech wybierze te odpowiednie dla siebie. Niemniej wszystkich Was zachęcamy do codziennego odmawiania Modlitwy Duchowego Pielgrzyma i rozważania tematów przypisanych poszczególnym dniom pielgrzymki, które podane są w Karcie Duchowego Pielgrzyma - pobierz.

MODLITWA DUCHOWEGO PIELGRZYMA

Jasnogórska Pani Bogarodzico Dziewico. W Twym Niepokalanym Sercu składam moje duchowe pielgrzymowanie. Łącząc się duchem i modlitwą z pątnikami zmierzającymi ku Jasnej Górze, ofiaruję ten dzień w intencji /wymień intencję/. Oddaję Ci Matko moje radości i troski, spotkania i rozmowy, pragnienia i dobre uczynki. Moje prace łączę z Twoimi pracami w Nazarecie, cierpienia i upokorzenia z Twoim trwaniem pod Krzyżem Jezusa na Kalwarii. Matko Boża patronko pątników, niosąca pomoc Świętej Elżbiecie, pielgrzymująca z rodziną do Jerozolimy, oddal ode mnie wszelkie zasadzki złego ducha, uproś opiekę Świętych Aniołów, aby mnie strzegli w drodze i szczęśliwie doprowadzili do celu. Bądź Przewodniczką na wszystkich drogach mojego życia i ucz mnie wypełniać wolę Ojca, pogłębiać więź z Jezusem, odczytywać natchnienia Ducha Świętego. A kiedy przyjedzie kres mojego ziemskiego pielgrzymowania, bądź przy mnie i zaprowadź bezpiecznie do niebieskiej Ojczyzny. Amen

13 SREBRNA NARODZIŁA SIĘ W 1980 r.

I Piesza Pielgrzymka Opolska odbyła się w 1977 r., gdy w katedrze opolskiej odbywały się uroczystości konsekracji biskupiej nowego ordynariusza bp. Alfonsa Nossola. Około 500 pielgrzymów z całej diecezji w trzech grupach, umownie nazwanych „A”, „B” i „C”, zatem dorośli, młodzież i młodsza młodzież, przez 4 dni zmierzało na Jasną Górę pod przewodnictwem m.in. ks. Edmunda Cisaka. Trasa, licząca 108,5 km, prowadziła przez Grodziec, Zborowskie i Kalej.

W kolejnym roku, przygotowania do pielgrzymki były zakrojone na szerszą skalę, opracowano program formacyjny, zorganizowano ciepłe posiłki, noclegi, a także służbę medyczną. 17 sierpnia 1978 r. sprzed kościoła śś. Ap. Piotra i Pawła w Opolu na pątniczy szlak wyruszyło 1500 osób, w grupach: pomarańczowej, zielonej, brązowej, amarantowej, fioletowej i niebieskiej.

W 1979 r. wydłużono trasę o jeden dzień marszu (łącznie 123 km), wprowadzając nocleg w Zawadzkiem.

W 1980 r. na szlaku po raz pierwszy pojawiła się grupa srebrna, trzynasta grupa pielgrzymkowa, będąca wspólnotą akademicką, prowadzona przez br. Norberta Sojkę. Pozostałe grupy IV Pieszej Pielgrzymki Opolskiej to: żółta, zielona jasna, brązowa, niebieska ciemna, czerwona jasna, pomarańczowa, fioletowa, popielata, zielona ciemna, czerwona ciemna, malinowa, niebieska jasna. Pątnicy wyruszyli 5 sierpnia. Noclegi były w miejscowościach: Grodziec, Zawadzkie, Zborowskie i Kalej.

Rok później w V Pieszej Pielgrzymce Opolskiej wędrowało 7000 osób, podzielonych na 13 grup. Zatem ruch pielgrzymkowy kwitnął. W 1982 r. pątników było już ok. 15 000. Był to rok jubileuszowy 600- lecia Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, ale także trudnej sytuacji polityczno-społecznej w naszym kraju. Ze względu na wzrost liczebny wiernych, przeorganizowano grupy pielgrzymkowe. Powstały cztery główne grupy z sześcioma podgrupami kolorowymi i „13 srebrną” jako oddzielną grupą akademicką. W każdej podgrupie było ok. 500 osób.

W 1984, 1985 i 1986 r. „13 srebrną” prowadził ks. Stanisław Dworzak, wikary z parafii Przemienienia Pańskiego w Opolu i duszpasterz akademicki w DA Cegielnia. Do grupy akademickiej dołączali parafianie z ZWM-u. W 1987 r. i 1988 r. przewodnikiem „13 srebrnej” został ks. Kazimierz Wolsza, który od 1986 r. przejął obowiązki duszpasterza akademickiego w Cegielni.

TAK BYŁO W 2005 ROKU

„Wielki Pielgrzym” - Sługa Boży Jan Paweł II powiedział: „Trzeba bowiem ograniczyć bagaż do rzeczy istotnych, by nie ciążyły podczas podróży; trzeba być gotowym stawić czoło wielkim trudnościom i pokonać wszystkie przeszkody, by osiągnąć zamierzony cel. Aby stać się prawdziwym uczniem Chrystusa, trzeba się zaprzeć samego siebie, brać co dnia swój krzyż i naśladować Go. Jest to wyboista droga do świętości i każdy ochrzczony jest wezwany, by nią iść”.

Przygotowując się do pielgrzymki starałem się spakować swój plecak tak, aby nie był ciężki a zarazem zawierał najpotrzebniejsze rzeczy. To bardzo ułatwiało mi w „drodze”, na której nie brakowało innych trudności. Z każdym kilometrem coraz bardziej bolały nogi, nieraz przemęczony, zmoczony ulewnym deszczem i zmarznięty chciałem powiedzieć- „stop- dalej nie idę!”- ale szedłem- bo pragnąłem osiągnąć zamierzony cel- pokłonić się Maryji i złożyć u Jej stóp swoje troski. Trzeba było dużo tych wyrzeczeń- choćby wstawać bardzo wcześnie rano a w ostatni dzień nawet o trzeciej by o piątej wyruszyć, lecz naprawdę było warto. Wraz z innymi pielgrzymami przezwyciężaliśmy to wspólnie z Chrystusem i dla Niego- „z radosnym śpiewem w ustach i różańcem w ręku”. Śpiew Stasi i jej zaangażowanie sprawiały, iż lżej było kroczyć. Jak się okazało wiele jest takich piosenek, które „porywają”- że chce się ruszać, pokazywać, głośno wielbić Boga a czasem nawet zatańczyć – co rano w ramach gimnastyki porannej robiliśmy. Czuło się wsparcie ks. Mariana, który zawsze darzył nas pogodnym uśmiechem.