Maryja pełna łaski, wybrana przez Boga na Matkę Syna, została od poczęcia zachowana nietknięta od zmazy grzechu pierworodnego. Tę prawdę 8 grudnia 1854 roku papież Pius IX ogłosił dogmatem wiary katolickiej. Dlatego dziś, tak jak co roku 8 grudnia, obchodzimy Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP.

Również 8 grudnia 1854 roku we Wrocławiu zawiązało się Stowarzyszenie Najświętszej Maryi Panny, które za cel postawiło sobie ratowanie dziewcząt i kobiet przed nędzą moralną i materialną. "W XIX wieku w czasie wielkiej migracji ludzi ze wsi do miast w poszukiwaniu pracy wiele dziewcząt przyjeżdżało do Wrocławia na służbę do bogatych rodzin. Przybywając do dużego miasta, nie były świadome grożących im niebezpieczeństw. Oddalenie od rodziny i środowiska, w którym wzrastały, poczucie zagubienia w wielkiej aglomeracji miejskiej, jak i brak zaspokojenia podstawowych potrzeb (praca, mieszkanie), poczucie samotności często doprowadzały do kryzysowych życiowo sytuacji. Tak też kobiety stawały się samotnymi matkami bez środków utrzymania, było wiele przypadków porzucania dzieci, zachorowań na choroby weneryczne, »pracy« w tak zwanych »domach uciech«. Wzrastała skala różnych przestępstw i przemocy. Trzeba więc było zorganizować jakąś instytucję lub zakład, w którym szczególnie młode kobiety mogłyby się schronić na czas poszukiwania pracy, gdzie otrzymałyby wsparcie i pomoc, jak i opiekę duchową. Tej misji podjął się ks. Jan Schneider". (Z historii zgromadzenia)

Ks. Jan Schneider - założyciel i prezes Stowarzyszenia Najświętszej Maryi Panny, chciał, aby podopieczne w prowadzonym domu znajdowały duchowe oparcie i były otoczone miłością przez ludzi im posługujących. Uznał, że temu zadaniu najlepiej potrafią sprostać siostry zakonne. Na początek cztery nauczycielki pracujące w stowarzyszeniu odważyły poświęcić się zupełnie swym wychowankom i 26 maja 1863 roku przyjęły szatę zakonną oraz złożyły Bogu śluby jako Siostry Maryi Niepokalanej.

Nowa rodzina zakonna, Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej, stopniowo powiększała się i rozszerzała pole swej działalności poprzez zorganizowanie regularnych kursów prowadzenia gospodarstwa domowego, zaopiekowanie się dziećmi pozbawionymi opieki rodzicielskiej, zapewnienie opieki medycznej służącym. Nowe palcówki powstały m.in. w Branicach i Raciborzu. Od września 2007 roku Siostry Maryi Niepokalanej są obecne również w naszej parafii.

We wtorek 13 września s. Emanuela i s. Dagmara uczestniczyły w obchodach 125-lecia przybycia Sióstr Maryi Niepokalanej do Raciborza, gdzie w 1886 roku powstała pierwsza filia ich zgromadzenia, założonego we Wrocławiu przez ks. Jana Schneidera. W Raciborzu w Domu św. Notburgi siostry przez lata troszczyły się o dziewczęta i kobiety, a także prowadziły sierociniec, całodobowy żłobek, przedszkole, a także azyl dla starszych i schorowanych byłych służących. Natomiast od 1945 roku prowadzą Dom Pomocy Społecznej, w którym obecnie mieszka 170 osób - zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Jubileuszowe świętowanie, na które do Raciborza zjechały siostry z prowincji branickiej, katowickiej i wrocławskiej, a także s. Alma – przełożona generalna z Rzymu, rozpoczęło się w kaplicy św. Józefa, która jest sercem Domu św. Notburgi. Mszy św. przewodniczył bp Andrzej Czaja, który mocno podkreślił, że największy nawet aktywizm człowieka bez zanurzenia w modlitwie nie przyniesie zbawiennych owoców.

Po Eucharystii i spotkaniu przy stole zaproszeni goście przeszli na skwer przed domem, gdzie bp Andrzej poświęcił rzeźbę przedstawiającą św. Notburgę. Z niesionego przez nią dzbana wylewa się woda, co przypomina, że ta średniowieczna święta pracując na zamku w Rottenburgem szczodrze rozdawała biednym resztki jedzenia ze stołu swego państwa.

W raciborskim klasztorze obecnie mieszka 12 sióstr, wśród nich s. Elżbieta i s. Diana, które w 2007 roku wraz z s. Dagmarą zamieszkały w naszej parafii w nowo założonym domu zakonnym.

Na zdjęciach: u góry skwer przed Domem św. Notburgi, u dołu od lewej: s. Alma – przełożona generalna, s. Emanuela z naszej parafii i jej bliźniaczka s. Monika

Od niedzieli 28 sierpnia 2011 roku w domu Sióstr Maryi Niepokalanej, mieszkających w naszej parafii nastąpiły zmiany. Siostra Scholastyka, która w Opolu była od 1 lipca 2008 roku, a w tym czasie zarówno uczyła religii w obu szkołach podstawowych – PSP 5 i PSP 29, oraz w LO nr 6, jak i przygotowywała dzieci do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej, została przeniesiona do Nysy. Również siostra Bożena, która w naszej parafii była od 1 października 2010 roku, teraz mieszka w nyskim domu zakonnym.

Siostrze Scholastyce i Siostrze Bożenie dziękujemy za obecność wśród nas, za świadectwo wiary, za wskazywanie na Niepokalaną, która prowadzi każdego człowieka do Jezusa, za modlitwę i za rozmowy – i te przelotne i te znacznie dłuższe. A w nowym miejscu życzymy Siostrom Bożego błogosławieństwa i opieki Maryi.

W naszej parafii witamy siostrę Emanuelę, która od kilku dni wraz z siostrą Dagmarą buduje wspólnotę opolskiego domu zakonnego Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej. Siostra Emanuela pochodzi z Pyskowic, a do nas została przeniesiona z Częstochowy, gdzie mieszkała przez 6 lat. W naszej parafii będzie pracowała w zakrystii.

Siostrze Emanueli życzymy Bożej miłości i pokoju, i tego by jak najszybciej poczuła się w Opolu jak w domu.

WZRUSZAJĄCE POŻEGNANIE

Siostra Faustyna ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej, która przez dwa lata mieszkała w naszej parafii, została skierowana na placówkę na Łotwie.

Przyszedł czas pożegnania, dlatego 16 września 2010 r. na wieczornej Eucharystii modliliśmy się w intencji s. Faustyny, dziękując za jej posługę, a także prosząc Boga, by obdarzał ją Swymi łaskami i błogosławieństwem wszędzie tam, gdzie ją pośle. Tego, w imieniu kapłanów i wszystkich parafian, życzył Siostrze ks. proboszcz Tadeusz, dziękując jej za ofiarną i cichą pracę, za modlitwę i za świadectwo.

Dzieci Maryi, których opiekunką była s. Faustyna, składając życzenia, podkreślały: - Dziękujemy za wszystko, co nam ofiarowałaś, dziękujemy za Twój uśmiech, za Twoje spojrzenie, za Twoją rękę zawsze wyciągniętą, aby dawać. (...) Nikomu serca nie oddaj w ofierze, z wyjątkiem Tego, co kocha Cię szczerze. Dobrze wiesz, o Kim mowa. To o Bogu, naszym przyjacielu.

Po pieśni "Jesteś radością mojego życia", oczywiście w pięknym wykonaniu marianek, ks. proboszcz zachęcił, by s. Faustynie podziękować brawami. I tak też się stało. Rozległy się oklaski. A po Mszy św. były życzenia, ciepłe słowa, zapewnienia o modlitwie i pamięci, a także piękne kwiaty i szczególny prezent przygotowany przez marianki. Jaki? Zobaczcie na zdjęciach