2 lutego przypada święto patronalne Ruchu Wiara i Światło, do którego należy istniejąca przy naszej parafii wspólnota Sól Ziemi. Dlatego podczas Mszy św. wieczornej modliliśmy się nie tylko - jak w każdy 1. czwartek miesiąca - w intencji powołanych i o nowe powołania kapłańskie, zakonne, misyjne, jak i w intencji Liturgicznej Służby Ołtarza, ale również w intencji osób skupionych w Ruchu Wiara i Światło.

Dwiema krótkimi scenkami, przygotowanymi przez osoby niepełnosprawne i ich przyjaciół, członkowie wspólnoty Sól Ziemi ukazali nam sedno i charakter relacji, które budują. – Żyjemy na poziomie serca. Jesteśmy – podkreślał w kazaniu ks. Marian Kluczny, kapelan grupy, wyjaśniając: – Chrystus, który jest Światłem, przyszedł na świat, by objawić ludziom ludzkie oblicze Boga. Przyniósł miłość, przebaczenie, miłosierdzie, pokój. On przede wszystkim był. Był z tymi ludźmi, którzy Go potrzebowali, którzy uwikłani byli w grzechy, albo cierpieli na różne dolegliwości, albo byli odrzuceni przez ludzi, albo zupełnie zagubili sens życia. Jezus Chrystus przyszedł by być Bogiem z nami.

– Dzisiaj człowiek dla człowieka potrzebującego najczęściej jest tym, któremu wydaje się, że pomaga, czasem tym samym go poniżając. Często bywa, że pomagając, wywyższa siebie. Natomiast wspólnoty Wiara i Światło mają w sobie jeden szczególny akcent, że osoby z upośledzeniem, które są centrum naszych wspólnot, są osobami, do których nie przychodzi się by pomóc, by się nad nimi pochylić. We wspólnotach jesteśmy dla siebie przyjaciółmi – mówił ks. Kluczny. – A przyjaźń to coś więcej niż pomoc, niż pochylenie się nad człowiekiem, bo przyjaźń to bycie z drugim człowiekiem – podkreślał, zaznaczając, że święto Ofiarowania Pańskiego zaprasza wszystkich by być z innymi tak jak Chrystus, by próbować stawać wobec drugiego człowieka i być z nim. – Byśmy nie tłumaczyli się ani naszym zagonieniem, ani naszym zmęczeniem, ani tym, że co najwyżej możemy pomóc materialnie czy dobrym słowem. Bądźmy dla siebie, wobec siebie, ze sobą. W rodzinach. W gronach przyjacielskich. Wtedy przyczynimy się do przemiany świata – życzył wszystkim ks. Kluczny.

W Świetlicy Cegiełka i w Klubie Konkretu, które mieszczą się w domu katechetycznym, ferie zimowe były bardzo intensywnym czasem. Sześćdziesięcioro dzieci przez dziesięć dni uczestniczyło w projekcie „Tworzy nas historia”, poprowadzonego w ramach corocznej akcji „Zima w mieście”. Był czas na poznawanie historii o „Rudym”, „Zośce” i „Grocie” Roweckim, bohaterach upamiętnionych nazwami ulic naszego osiedla, którzy przecież kiedyś też byli dziećmi, mieli swoje zabawy i piosenki. Był czas na wizytę w Muzeum Śląska Opolskiego i Centralnym Muzeum Jeńców Wojennych, był również czas na dobrą zabawę, zarówno na kręgielni, na lodowisku, jak i w kinie, a także na pasjonującą wycieczkę do Twierdzy Kłodzkiej i kopalni złota w Złotym Stoku.

Natomiast młodzież spotykała się dopiero w drugim tygodniu ferii. W ciągu pięciu dni przygotowano wiele atrakcji, więc chętni grali w gry planszowe, w których liczył się refleks i skupienie, grali w kręgle i bilard, wspólnie oglądali film, a czwartek pojechali do wrocławskiego „Aquaparku”, gdzie pluskali się w wodzie, szaleli na pontonach i moczyli się w gorących solankach na zewnątrz. Ostatni dzień „Ferii w Klubie Konkretu” spędzili na lodowisku.

Wprawdzie ferie już się skończyły, ale przypominamy, że kolejne spotkanie Klubu Konkretu już w sobotę od 18.00 do 21.00 w salach świetlicy Cegiełka. Zapraszamy młodzież od 15. roku życia.

W kaplicy Świętej Rodziny stoi sporych rozmiarów scena przedstawiająca narodzenie Pana Jezusa w Betlejem (zobacz zdjęcia). Jest to podarunek od pana Wojciecha Stypułkowskiego, mieszkańca Domu Złotej Jesieni. Architekt dwa lata dopracowywał poszczególne fragmenty krajobrazu i postaci umieszczone na platformie o szerokości 2 metrów.

Najpierw wykonał Świętą Rodzinę, wówczas książki imitowały ściany stajenki, wewnątrz której zamontowane było oświetlenie. – Księżom, którzy mnie odwiedzali, bardzo podobała się ta szopka. Wtedy zdecydowałem się zrobić znacznie większą i pełniejszą scenę. Myślałam, że zajmie mi to miesiąc, może 2 miesiące. Jak się okazało, zajęło mi to znaczenie więcej czasu – opowiada pan Wojciech, który postanowił zbudować stajenkę z myślą o dzieciach, które na świecie zostały bez rodziców. – Gdy moi synowie byli mali, a małżonka poważnie zachorowała na płuca i trafiła na długi czas do szpitala, a potem do sanatorium, moje dzieci znalazły się w domach dziecka – opowiada Wojciech Stypułkowski. – Z dzieciństwa pamiętam, jak wielka panowała radość, gdy w domu pojawiała się choinka a pod nią szopka. Pamiętam też smutek, gdy w którymś roku choinki nie było. Dlatego od dawna chciałem dla synów zrobić szopkę. Przez lata to się nie udało. Synowie dorośli, ale pragnienie we mnie pozostało – mówi pan Wojciech, podkreślając, że pracując dwa lata nad szczegółami stajenki, chciał, by trafiła ona do domu dziecka i tam cieszyła chłopców i dziewczynki.

Od wielu lat członkowie wspólnot Drogi Neokatechumenalnej w Święto Objawienia Pańskiego zapraszają parafian i gości na przedstawienie jasełkowe. Tak było i w tym roku. Inscenizacja o przyjściu na świat Dzieciątka Jezus, wyreżyserowana przez Andrzeja Snelę, została wystawiona w naszym kościele parafialnym po Mszy św. o godz. 16.00.

Maryja i Józef, w tych rolach Michalina i ks. Marek, nie znaleźli gościny wśród betlejemskich gospodarzy, dlatego Jezus, którego w tym roku odgrywał Feliks - najmłodszy brat Michaliny, urodził się w pobliskiej stajence, wokół której kolędowało 12 pięknych aniołków. Światło przyszło na świat, stąd świeca zapalona przed stajenką w noc narodzenia.

Pokłon Zbawicielowi oddali pasterze, przybyli też trzej mędrcy ze Wschodu, którzy złożyli w darze złoto, kadzidło i mirrę, ale pojawił się jeszcze czwarty król zmierzający za gwiazdą aż z Persji. Jego droga się wydłużała, gdyż spotykał na niej ludzi potrzebujących pomocy: chorującego biedaka, którego gospodarz chciał wyrzucić na bruk, osądzaną grzesznicę, a także matkę, której na rozkaz Heroda żołnierze odebrali dziecko. Czwarty król nikogo nie zostawił w potrzebie, ratując każdego z nich jedną z trzech drogocennych pereł przeznaczonych w darze dla nowo narodzonego Pana. Perłę otrzymał gospodarz z nakazem, by zajął się biedakiem, otrzymali ją osądzający Żydzi po wypuszczeniu pojmanej dziewczyny, otrzymali ją również oprawcy z karabinami po oddaniu niemowlęcia w ramiona matki.

Wydawałoby się, że do betlejemskiej stajenki czwarty król dotarł z pustymi rękami, ale czy to nie on złożył Dzieciątku najcenniejszy dar…

Przedstawienie jasełkowe, do którego przygotowania trwały od 2. niedzieli Adwentu, oglądało się z wielką przyjemnością. Barwne kostiumy, kolędy w pięknym wykonaniu rodziny Snela oraz zebranej widowni, a także pytanie, które warto zatrzymać... co ja niosę Jezusowi w darze?

Na zakończenie inscenizacji ks. proboszcz Adam złożył podziękowania aktorom, zapraszając wszystkich do oklasków na stojąco. - Serdeczne Bóg zapłać wam za to piękne przedstawienie. Życzę wam wiele radości i twórczej działalności na przyszłość, by tradycja była podtrzymywana i co roku byśmy mogli oglądać takie piękne jasełka - mówił ks. proboszcz.

Zdjęcia z Jasełek - zobacz