Fragment książki kardynała Angelo Comastri’ego „Ty jesteś Piotr. Autobiografia pierwszego papieża” (Wydawnictwo M, Kraków 2010, s. 52-54)

Po tym, jak Jezus mnie skarcił (Mt 16, 21-23), zagościł we mnie ogromny smutek. Gdy wracałem myślami do całej tej sytuacji, wydawało mi się, że miałem rację, ale tak raczej nie było.

Tymczasem starałem się uważnie wsłuchiwać w każde słowo Jezusa, zbadać każdy Jego gest, by dobrze zrozumieć, jak myśli Bóg, czego pragnie Bóg i jaka jest droga, którą On zamierza przebyć, by zmienić świat.

Sześć dni po owym fatalnym upomnieniu Jezus wziął ze sobą trzech z nas i zaprowadził na górę Tabor, jedną z najwyższych w Galilei. Reszta uczniów pozostała u jej stóp. Kiedy dotarliśmy na szczyt, Jezus zaczął się modlić. Nagle Jego oblicze stało się jasne jak słońce, a szaty lśniąco białe. Coś niesłychanego!

Trudno to w ogóle opisać! Myślałem wtedy w duchu: „Źle mnie potraktował, uraczył mnie naganą, której nie zapomnę do końca życia. Na coś jednak zdały się moje słowa. Wreszcie idziemy we właściwym kierunku. Jezus musi ukazać się w całej swojej potędze, w całej swojej boskości”.

I gdy tak myślałem, pojawili się Mojżesz i Eliasz, i zaczęli rozmawiać z Jezusem o Jego odejściu, czyli o śmierci, która miała nastąpić w Jerozolimie.

Pomyślałem: „No i znowu to samo! Trzeba coś zrobić!”. Do głowy przyszedł mi pewien pomysł, który w tamtej chwili – a jak mówiłem, byłem impulsywnym człowiekiem – wydał mi się genialny, od razu więc podzieliłem się nim z Jezusem.

Fragmenty homilii ks. Dariusza Klejnowskiego-Różyckiego wygłoszonej w naszym kościele w Uroczystość Przemienienia Pańskiego, 6 sierpnia 2009 r.

Zawsze wchodząc do kościoła na nabożeństwa i Msze św. macie przed sobą ikonę Przemieniania Pańskiego. Patrząc na nią najbardziej rzuca się w oczy najjaśniejsza postać, jako wychodząca z tła – sam Jezus Chrystus w bieli. Za czasów Jezusa Chrystusa biel należała do kolorów żałobnych. I tak jest do dzisiaj na Bliskim Wschodzie, w krajach niechrześcijańskich. Tam w białych szatach chowa się zmarłych. I gdy Jezus Chrystus został owinięty w bandaże pogrzebowe, był w białych płótnach, ale dlatego że On pokonał śmierć, piekło i szatana, ta sama biel, w której został pochowany, stała się kolorem Zmartwychwstania i życia, kolorem boskości Jezusa Chrystusa. Dlatego, patrząc na Jezusa Chrystusa na naszym obrazie, widzimy już postać Zmartwychwstałego, który pokonał śmierć, pokonał piekło, pokonał szatana. To jest Jezus Chrystus zwycięzca, więc ta biel nabiera zupełnie przeciwnego znaczenia, nie jest kolorem śmierci – jest kolorem życia. W białych szatach odprawiamy Mszę św., bo należymy do życia. Wszyscy chrześcijanie są ludźmi, którzy umiłowali życie. Różnie się życie nam będzie układało, grudy ziemi będą rzucać na nasze trumny, ale jesteśmy kolejnym pokoleniem chrześcijan, którzy za przynależność do Jezusa Chrystusa mogą oddać życie, bo wierzą, że ostatecznie życie, miłość, dobro, prawda i pokój zwyciężą. Jak? Nie wiem. To zostawmy Panu Bogu, On sobie poradzi.(…)

Obok Jezusa Chrystusa mamy dwie postaci: Eliasza – tego z dłuższymi włosami, i Mojżesza przedstawionego z Księgą Prawa. To ma nam pokazać, że Jezus Chrystus jest wypełnieniem wszystkiego tego, co było zapowiadane przez proroków, których reprezentuje Eliasz, i przez Prawo, którego prawodawcą jest Mojżesz. Jezus Chrystus jest spełnieniem wszystkich proroctw, wszelkiego prawa. On jest tym, w którym wszystkie nasze tęsknoty, pragnienia znajdą odpowiedź.(…)