W trosce o dobro duchowe Kościoła i rodzin

Drodzy Diecezjanie,

liturgia IV Niedzieli Wielkanocnej przypomina nam, że podążanie za Jezusem Chrystusem jest pewną drogą do niebieskich radości. Poza Nim nie ma dla nas zbawienia. On jest kamieniem węgielnym budowli Kościoła, którą Bóg wznosi z nas, żywych kamieni. Dzięki Niemu jesteśmy dziećmi Bożymi i naszym przeznaczeniem jest udział w Jego chwale. Jezus zna każdego z nas i jest nam Dobrym Pasterzem. Oddaje życie za swe owce, nawet za te, które nie są w Jego owczarni. Zamierza je przyprowadzić do swojego Kościoła, aby wszystkie miały udział w Jego chwale.

Dziękujemy więc dziś Dobremu Pasterzowi za wszystko, co dla nas czyni z myślą o naszym zbawieniu. Dziękujemy Mu zwłaszcza za pasterzy, których nam dał, i za tych, których niebawem ustanowi, aby szli i owoc przynosili w pasterskim posługiwaniu w naszym Kościele opolskim. 26 maja diecezja otrzyma piętnastu neoprezbiterów. Cieszy również, że w najbliższym czasie nasz Kościół wzbogaci się o dwunastu diakonów. Na innych rocznikach jest jednak wyraźnie mniej kandydatów do kapłaństwa. Na pierwszym roku jest ich zaledwie siedmiu, a przecież to dopiero początek drogi. Polecam więc waszej modlitwie całą rodzinę seminaryjną wraz z moderatorami oraz proszę o żarliwą i ufną modlitwę do Boga w intencji nowych powołań. Niech dzisiejszy Światowy Dzień Modlitw o Powołania zmobilizuje nas wszystkich do praktykowania tej modlitwy każdego dnia.

W niedzielę Dobrego Pasterza chcę was też poinformować, że po konsultacjach z Diecezjalną Radą Kapłańską, jesienią ubiegłego roku (4.10.2011), specjalnym dekretem, wprowadziłem w naszej diecezji posługę stałego diakonatu. Dlaczego podjąłem taką decyzję? Racji wprowadzenia tej posługi jest kilka.

OBJAWIENIE BOŻE A OBJAWIENIA PRYWATNE - List Eposkopatu Polski

Siostry i Bracia, Umiłowani w Chrystusie Panu!

Przed chwilą wybrzmiały słowa Jezusa: Pokój wam! To Ja jestem! Pan skierował je do uczniów, którzy przeżywali rozczarowanie i bali się o swoją przyszłość. Ten, któremu zaufali umarł na krzyżu. Jezus znając ich myśli przywołał słowa Mojżesza, Proroków i Psalmów, a nade wszystko przypomniał im swoją naukę. Tak stanął pośród nich jako ostateczny Objawiciel Boga. Nam zaś daje istotne wskazanie, aby w kształtowaniu życia chrześcijańskiego odnosić się do Pisma świętego, a zwłaszcza do Jego Ewangelii i nauczania Apostołów, wiernie przekazywanego i wyjaśnianego przez ich następców. Chodzi o to, aby swoją chrześcijańską tożsamość i egzystencję budować na mocnym fundamencie apostolskiego depozytu wiary i nie przeceniać wartości objawień prywatnych, a tym bardziej nie opierać swej wiary na bliżej nieokreślonych wizjach. Jezus odsyła nas wyraźnie do Objawienia Bożego danego całemu ludowi. Przypomnijmy zatem jego wartość i zapytajmy o znaczenie objawień prywatnych.

1. Bóg objawia się w stworzeniach i w historii

Autor Księgi Mądrości uczy, że z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę (Mdr 13,5). Św. Paweł, w Liście do Rzymian, dodaje: Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła (Rz 1,20). Jeszcze bardziej objawia się Bóg w człowieku, którego stworzył na swój obraz (Rdz 1,27). Daje poznać, jak wielka jest Jego moc, mądrość i miłość, skoro jako Stwórca obdarzył człowieka tak cennymi darami jak: wartość własnego ciała, dar rozumu, dar wolności, sumienie i „prawo naturalne” (por. Verbum Domini, 9).

Podobnie w wydarzeniach, które tworzą historię zbawienia, Bóg objawia się jako Jedyny Pan życia, troskliwy Ojciec i sprawiedliwy Sędzia (por. Konstytucja o Objawieniu Bożym, 2-3). Pierwszych rodziców nie zostawił w mocy kusiciela i grzechu, ale przywrócił im nadzieję i zapowiedział zwycięstwo (por. Rdz 3,15-21). Gdy nieprawość ludzi sprowadziła na ziemię potop, ocalił sprawiedliwego Noego i błogosławił jego potomkom (por. Rdz 6,13-22; 9,1-17). Abrahama prowadził nowymi drogami i poprzysiągł mu, że uczyni z niego wielki naród (por. Rz 12,2). Mojżeszowi objawił swoje imię: JESTEM (por. Wj 3,13-15) i był przy nim z całą swoją Mocą, gdy wyprowadzał Izraela z Egiptu i zawierał Przymierze na Synaju. Salomonowi dał Mądrość do odróżniania dobra od zła. Prorocy słuchali Jego Głosu, który napominał lud i budził nadzieję na przyjście Mesjasza. A ostatecznie, w wydarzeniach i słowach składających się na dzieje Chrystusa, doprowadził objawienie swe do końca.

Drogi Pana to łaska i wierność

Drodzy Diecezjanie,

nasze drogi, po których się poruszamy bywają różne, lepsze i gorsze. Podobnie nasze ścieżki życia są proste i kręte, prawe i nieuczciwe. Natomiast drogi Pana – jak przypomina refren psalmu responsoryjnego – to łaska i wierność. Bóg kroczy drogą łaski i wierności.

Nawet wówczas, gdy w odpowiedzi na niegodziwe postępowanie ludzi Bóg dokonał dzieła zniszczenia, okazał łaskę Noemu, człowiekowi, który żył z Nim w przyjaźni. Zawierając z nim przymierze, Bóg zobowiązał się na zawsze, że „już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię” (Rdz 9, 11). I odtąd Bóg stale i na różne sposoby okazuje nam swoją łaskę, tzn. pochyla się nad nami, przebacza nam, okazuje nam swoje wsparcie, przychylność, życzliwość, co więcej – miłosierdzie, czyli szczególną potęgę miłości, która jest większa niż nasz grzech i nasza niewierność (enc. Dives in misericordia, nr 4).

W ten sposób Bóg jest nam Ojcem i kształtuje nasze życie dziecka Bożego, z nas, żywych kamieni, buduje Kościół jako duchową świątynię, a także sanktuaria „Kościoła domowego”, którymi są chrześcijańskie rodziny oparte na sakramentalnym związku małżeńskim. Zasadniczy „wkład” Boga w te wspaniałe rzeczywistości, które są naszym udziałem, jest właśnie taki: wieloraka Boża łaska, a także wierność Boga, czyli Jego pewne stanie przy nas, zawsze w naszej obronie i z myślą o naszym dobru.

Słowo pasterskie opolskiego biskupa pomocniczego Pawła Stobrawy z okazji Światowego Dnia Chorego

Wśród trosk i niepokojów, które pojawiają się czasem w ludzkim sercu i są powodem udręki, jest lęk przed cierpieniem i chorobą. A kiedy stają się one naszym osobistym, bolesnym doświadczeniem, stawiamy sobie pytania, które towarzyszą człowiekowi od początku dziejów: Dlaczego właśnie mnie to spotyka? Czym zawiniłem, że choruję i cierpię? Pytania te prawie zawsze pozostają bez odpowiedzi.

Już starotestamentalny Hiob, zastanawiając się nad trudami i udrękami ludzkiej egzystencji, ze smutkiem stwierdza: „Czyż nie do bojowania podobny jest byt człowieka?” (Hi 7, 1). Bojowanie to dotyczy często zmagania się z cierpieniem i chorobami. I chociaż od najdawniejszych czasów człowiek podejmował bardzo wiele wysiłków, aby odsunąć od siebie wszelkie trudne doświadczenia, mimo to choroby i cierpienia, niestety, stale towarzyszą ludzkiemu życiu. Izraelici obiecywali sobie, że wiele zmieni przyjście na świat oczekiwanego Mesjasza. Izajasz w proroczej wizji napisał: „On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, […] a w Jego ranach jest nasze zdrowie” (Iz 53, 4-5).

Ludzkie nadzieje na to, że choroby i cierpienia znikną z krajobrazu życia jeszcze bardziej się obudziły, gdy Pan Jezus rozpoczął publiczną działalność. I nie były one bezpodstawne. Ewangeliści często ukazują nam Jezusa wśród chorych. Św. Mateusz odnotował, iż „Ludzie miejscowi, poznawszy Jezusa, znieśli do Niego wszystkich chorych i prosili, żeby przynajmniej frędzli Jego płaszcza mogli się dotknąć; a wszyscy, którzy się Go dotknęli, zostali uzdrowieni” (Mt 14, 35-36). W odczytanej zaś dzisiaj Ewangelii usłyszeliśmy o uzdrowieniu teściowej Piotra i o tych, którzy „z nastaniem wieczora […] przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił” (Mk 1, 30 -34).